Statement

‘Geef je volledig over aan je obsessies, iets beters heb je toch niet’ –Jan Svankmajer

In 2018 ben ik (Wessel Verrijt Eindhoven, 1992) afgestudeerd met de Optocht Der Autonomen aan het AKV. St Joost in ’s-Hertogenbosch. Met mijn provisorische bouwwerken reis ik als een kermis van plek naar plek. Het reizen tussen de verschillende locaties en het op en afbouwen van installaties zie ik als een ritueel onderdeel van een groter narratief.

Iedere nieuwe locatie beschouw ik als een fase waar ik nieuwe materialen ontdek, installaties en performances maak met een film als eindwerk. In de film leg ik de nadruk op het narratief dat ten grondslag ligt aan de fase en het werk. De eindfilm begint een steeds nadrukkelijkere rol te spelen in mijn praktijk, zodoende zie ik mijn werk als scènes: installaties opgebouwd uit decor, hoofdrolspelers en rekwisieten, waar in een tijdspanne een actie plaatsvind.

De Tegenwerker

Het narratief in mijn werk gaat veelal over een antagonist, een tegenwerker die ten strijde trekt maar vooral in strijd is met zichzelf: ik ben gefascineerd door mislukkingen. Zo heb ik de afgelopen maanden aan De Processie gewerkt, een stoet middeleeuwse figuren, die als ongenode gasten het dorp van Baarle en het centrum van Nijmegen betraden. Enerzijds strijdbaar met schilden, zwaarden en harnassen; anderzijds krakkemikkig en schlemielig van karton en oude tennisrakets. Als inspiratie heb ik onder andere de film ‘Monty Python and the Holy Grail’ genomen. Ik houd van mensen die iets willen zijn, en daar rotsvast in geloven. Zoals de ridders in die film die pretenderen paard te rijden door kokosnoothelften tegen elkaar te kloppen.

Materiaal

De Tegenwerkers zijn levende bouwconstructies die vooral zichzelf tegen werken. De tegenwerking ondervind het in de bouwconstructie dat een conflict op zichzelf is. Een collage van materiaal op een onlogische manier bij elkaar gehouden door tape, touw en tie-rips. 

In Nederland hebben we de neiging om alles glad te strijken. Die neiging is het tegenovergestelde van mijn houtje-touwtje manier van bouwen. Ik gebruik tape, touw en tie-rips om alles bij elkaar te houden en gebruik materialen uit bouwcontainers of verlate gebieden in de omgeving van waar ik werk. Mijn werk is sterk beïnvloed door een reis naar Thailand, waar ik de houtje-touwtje mentaliteit heb leren kennen tijdens een treinrit dwars door de krottenwijken. Op een pragmatische manier bouwde ze hun hutten uit kleine stukjes die ze in hun omgeving vinden, als een collage. Ze creëren een esthetiek die je nooit zou krijgen als je de keuzes maakt vanuit esthetisch oogpunt en maken een uiterst omslachtige maar wonderlijke indruk.

Afgelopen maanden heb ik residenties gedaan in TAC (Eindhoven) en Annatopia (Baarle-Nassau), als initiator een groepsvoorstelling georganiseerd in De Fabriek (Eindhoven) en in Baarle-Nassau en Nijmegen De Processie gepresenteerd in de openbare ruimte.

De Voorstelling 2019/2020

De voorstelling is een samenwerkingsproject waarbij we opzoek gaan naar een nieuwe vorm van presenteren. Hierbij onderzoeken we manieren waarin de toeschouwer een actief onderdeel wordt van het narratieve aspect van ons werk. We acteren als een collectief, waarbinnen we uitgaan van de individuele kwaliteiten en processen in ons werk. Binnen dit collectief dagen we elkaar uit om vragen te stellen binnen een onbevangen omgeving.

Afgelopen April hielden we een eerste experiment in de vorm van een voorstelling in De Fabriek te Eindhoven genaamd ‘Het Eeuwige Dilemma Tussen Neuriën en Brullen’, hiermee wilde we een basis leggen en voorwaardes creëren voor de grote voorstelling in TAC Eindhoven in voorjaar 2020. De samenstelling voor de TAC voorstelling zal zijn: Robbert Brinkman, Marina Heuvelman, Ian Skirvin en Wessel Verrijt & Jesse Immanuel Bom.

%d bloggers liken dit:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star